حنفیه  

     نوروز

نوروز در زمان های قدیم در اول بهار نبوده بلکه در فصول سال می گشت و گاه به بهار و گاه به تابستان و گاه به زمستان  می افتاد ، در سال 471 ه.ق به فرمان جلالدین ملکشاه سلجوقی ، حکیم عمر خیام و چند منجم دیگر تقویم جلالی را تنظیم گردند و نوروز را در روز اول بهار یا نخستین برج حمل قرار دادند(فرهنگ عمید) 

وقتی پیامبر اسلام (صلی الله تعالی علیه و سلم) به مدینه آمدند در آن زمان اهل مدینه در 2 روز که از ایام جاهلیه به جا مانده بود جشن می گرفتند  وآن دو روز یک روز نوروز  ودوم مهرگان بود.و پیامبر اکرم (ص) فرمودند «ان الله تعالی قد ابد لکم بهما خیرا منهما یوم الفطر و یوم النحر» یعنی خداوند به جای آن دو روز ؛ دو روز خیر را به شما بخشید روز فطر و قربانی را.

پس این حدیث دلیل است که احترام و تعظیم نوروز و مهرگان از امور منهیه است و شبیه شدن به آنها در این دو روز مکروه می باشد چون در حدیث آمده «ابدلکم» یعنی به جای آن دو روز و بدل مبدل منه در یک جا اجتماع نمی کنند پس بر ما مسلمانان است که این دو «یوم الفطر و یوم النحر»(عید فطر و عید قربانی) را بزرگ دانیم واز روزی که نهی شده بر حذر باشیم.

مسئله:
ابوحفص الکبیر الحنفی می فرمایند: کسی که خداوند را 50 سال عبادت کند و وقتی که نوروز فرا و در این روز حتی یک تخم مرغ را به قصد تعظیم این روز به مشرکی هدیه بدهد کافر گشته و عبادت چندین ساله او ظایع می گردد.

مسئله:
اما اگر مسلمانی به مسلمان دیگری در این روز هدیه دهد و قصد او تعظیم نباشد کافر نمی گردد ولی بهتر است این عمل را در روزدیگری انجام دهد تا شبیه عمل مجوس(آتش پرستان) نشود.

مسئله:
اگر شخص آتش پرست به مسلمانی در این ایام هدیه ای از طعام و غیره بیاورد آیا برای کسی که این هدیه را می گیرد حلال است و آیا به دیانت او ضرری می رساند؟
اگر کسی که هدیه را می گیرد به قصد موافقه با شادی و جشن آنها بگیرد به دیانت او ضرر وارد می کند و اگر این هدف و قصد نباشد اشکالی ندارد اما نگرفتن بهتر است(المحیط البرهانی)

پس نوروز از اعیاد آتش پرستان است نه ما مسلمانان « چون ما مسلمانان فقط دو عید داریم» و گفتن عید بر این روز از واژهای اشتباه است و تفریح ها و گشت و گذارها در روزهای غیر از این ایام صورت گیرد بهتراست و بدور از شبه مشابهت با بنیانگذاران چنین اعیاد باستانی می باشد.

پیامبر عزیزمان می فرماید: من تشبه بقوم فهو منهم» (رواه ابوداود)
هرکس در افعال و اقوال شبیه قومی باشد از آن قوم است.

و نیز می فرماید«لیس منا من تشبه بغیرنا »(رواه الترمذی ) 
از ما نیست کسی که به غیر ما شبیه شود.

واین شدیدترین وعده ای است که می توان به یک مسلمان داد.

                                 التماس دعا
                                حبیب ایگدری