روزی مردی پیش یک روانپزشک می رود.روانپزشک مشکلش را از او می پرسد؟ بیمار گفت : من همیشه گریه می کنم و شاد نیستم. دکتر به او می گوید بخند که شاد می شوی .بیمار گفت:نمی توانم بخندم.پزشک می گوید: سعی کن و به اجبار هم که شده بخند . بیمار گفت: نمی توانم و قتی می خواهم به اجبار هم بخندم گریه ام می گیرد و گریه می کنم.خلاصه دکتر هر کاری می کند نمی تواند یک راهی  برای خندیدن به او نشان دهد.بالاخره دکترمی گوید:سر چهارراه یک سیرکی هست و دلقکی داردکه بسیار با مزه و همیشه خندان و دیگران را هم می خنداند اگر بروی پیش دلقک او حتما تورا خواهد خنداند.بیمار وقتی این حرف را می شنود میزند به گریه و زاری .دکتر می گوید چرا گریه می کنی؟

          بیمار گفت: اون دلقک من هستم.

دراین جهان انسان هرچقدر شاد هم باشد ولی پشتوانه ای نداشته باشد هیچگاه شادی او با تمام وجودش  نیست و ته قلبش ناراحت و افسرده است اما اگر پشتوانه او خداوند باشد و اون ارتباط را با پروردگار خویش برقرار کند به لذت و آرامش خواهد رسید؛ شغل خوب تحصیلات عالی امکاناتی است برای گذر زندگی ، اما آرامش قلب را به وجود نمی آورند، بلکه با یاد خداوند است که  قلبها آرام می گیرد.

« أَلاَ بِذِكْرِ اللّهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ » «با ياد خدا دلها آرامش مى‏يابد » (سوره الرعد)

ماه رمضان فرصتی است برای نزدیکی به خداوند مهربان.پس قدر این ماه عزیز را بدانیم و تا می توانیم ارتباط مان را خداوند عزوجل بیشترکنیم وبه آن آرامش قلبی برسیم.