حنفیه  

از آنجا که دنیا ناپایدار است وعمرانسان کوتاه ،و واجبات فراوان سعادت دنیا و آخرت در این دنیا تامین می شود.

حیات ابدی بدون مولاوسرور نیست.مهمانسرا، پروردگاری بخشنده ومهمان نواز ودانا دارد.پاداش نیکی وبدی را فراموش نمی کند.وجز به میزان توانایی تکلیف نمی کند.وازآنجا که راه راست و نیک وراه پرآوازه و بد ،یکسان نیستند و دنیا دوستان،از دروازه قبر تجاوز نمی کنندو فراتر نمی روند.پس خوشبخت ترین انسان باید کسی باشدکه:

*به خاطر دنیا آخرت را فراموش نکندوآخرت را فدای دنیا نکند.*به خاطر زندگی جهانی زندگی زندگی آخرت را تباه نکند.

*عمرخود را صرف لایعنی هدر ندهد.*بسان مهمان فرمان میزبان را اطاعت کند.* تادروازه قبر به آرامش به رویش گشوده شود.*وبه منزل گاه سعادت و آرامش وارد شود.